86 – Functioneel

When we are collecting books, we are collecting happiness!

Inmiddels heb Ik de volledige kledingkast doorgespit! Er zijn nog eens vier vuilniszakken aan kleding vertrokken richting het goede doel! En ik heb overzicht, zo fijn!

Nu zijn de boeken aan de beurt, wederom moet ik ze eerst verzamelen op één plek. Een boek bij mij heeft vaker niet te functie van een boek. Heb ik voor een plank nog een paar zwart/wit items nodig dan worden ze plots Ineens decoratie. Heb ik ze ooit gelezen? Vaak niet eens! Maar je doet ze zelden weg, want misschien ooit?

Boeken werken perfect om dingen op te hoge, zoals planten die iets hoger moeten staan. Of als steun van andere items die anders opvallen! Volgens Marie Kondo moet je boekenplank een beetje vertellen wie jij bent! En Ja eerlijk, de boeken die Ik gelezen heb waar Ik blij van word doen dat ook! Sommige boeken kun je lezen, bedanken maar je gaat ze negen van de toen keer niet nog eens lezen. Met welke tijd ook? Nu zit ik klaar om te beginnen maar iets houd me tegen. We gaan zo echt hoor! Fijn weekend!!

85 – Risico

Het grootste risico wat je in je leven kan lopen, is dat je geen risico loopt. 365 dagen succesvol.

Vandaag was mijn grote vriend de kledingkast aan de beurt. De opdracht ja eigenlijk, verzamel al je kleding bij elkaar en categoriseer. Na een inmense stapel van de categorie ‘bovenkleding’ te hebben gemaakt, die inmiddels al drie keer is omgevallen. Ga ik akkoord met de zogenaamde berg.

Waar de gemiddelde mens 160 stuks bovenkleding heeft, lijkt het erop dat ik in ieder geval drie keer gemiddeld ben in dit geval! Ja dat word een feestje straks met opnieuw opvouwen.

Al gauw kom ik ver achter in mijn kledingkast de zogenaamde stapel sportkleding tegen. En het eind van de 90 dagen nadert. Als in 23 september. Dus of die stapel gaat straks ook weg of Madelon moet weer eens richting de sportschool.. beide situaties zie ik nog niet zo zitten maar ik besluit zonder ze op te ruimen dat ze voorin de kast mogen voortaan. Meer van hallo wij zijn er ook nog.

Met het boek van Marie kondo nog half in mijn hand. Begin ik met de verdere uitzoekmissie. Ja het is veel. Vooral omdat 1 deel van mijn kust gewoon ontzettend onhandig opent tegen de schuine kant en dat deel eigenlijk vergeten kleding bevat. Al gauw heb ik twee vuilniszakken volgestopt met afdankertjes die opzoek mogen via de kledingzaak naar een nieuwe baas. Wist je trouwens dat een mens 15 bikini’s kan hebben? In Nederland, jaja.

Ik blader door het boek heen om eens uit te zoeken hoe ik die toch nog behoorlijke berg kleding eigenlijk ga opbergen. Via een YouTube filmpje kom ik erachter dat het een soort ‘saunahanddoekjes’ worden. Je weet wel die gerolde dingen. Weet nog niet wat ik ervan vind. Bedenk me meteen dat de ruimte tussen mijn planken veel te groot is eigenlijk. En dat mijn net opnieuw aangeschafte kledingkast voor het nieuwe huis misschien dan toch nog logischer kan. Grappig weer.

Iets later kom ik erachter dat het niet direct rolletjes zijn maar pakketjes die opzichzelf recht op moeten kunnen staan. Ahh leuk! Ik ga beginnen met vouwen! Tot snel!

84 – one in one out

The less you own, the less that ones you.

Even stil, druk met van alles en vooral niet zoveel te melden.

Het huis moet voor het oog netjes zijn, want het staat te koop. Oftewel alle persoonlijke items weg, alles opruimen en al gauw kom je er achter na pak en beet 2/3 weken dat je de spullen die je wegstopt bijna niet terugpakt of zoekt.

Het lag er altijd, het was er altijd maar niet met een echte functie of reden. Denk wel 75% van mijn spullen die ik in mijn ‘kleding’ kast gepropt heb, liggen er nog steeds ‘ergens’. Mijn borstel ben ik daarentegen alweer een paar dagen kwijt omdat die geen vaste locatie heeft. Grappig dat de dingen die ik zo lees, in praktijk overal in huis tegen kom! Ik sta te trappelen om per categorie te gaan minimaliseren maar houd mezelf tegen omdat het eerst een rommel word.

Dat houd me even tegen want als de kijkers komen moet mijn zogenaamde rommel weer weggestopt zijn. Daarbij staat mijn deadline van 23 sep nog steeds! Dan moet al het onaangeraakte, niet gebruikte van de afgelopen 90 dagen weg! Ja en dat is echt not aardig wat.

Door het boek ‘opgeruimd’ moest ik mezelf ook de vraag stellen waarom? En het grappige is doordat het allemaal zo clean was hier in huis, weinig prullen alles uit het zicht of op de juiste plek en dan wel mijn plantjes gaf een soort rust! Ja dat gevoel moet er straks zijn!

Vandaag kocht ik alvast een kledingkast voor mijn ‘betonnen blok’ en waar ik hem anderhalf jaar terug denk 3x zo groot nodig had geacht denk ik nu met de toekomstige opruimminimalisme actie dat ik ruimte over heb! Lekker! Nu nog beginnen!

Alles wat nu aangeschaft word, word heel goed over nagedacht en als het als vervanging dient moet dat oude item ook meteen weg! Simpel, maar gewoon wel even doen.

83 – Verplicht blij zijn.

Know this, you can start over each morning.

Daar komt weer zo een typische ‘zeur’ blog. Valt het jullie niet op dat je altijd maar blij, gelukkig en weet ik het wat moet zijn. Als je even een dipje heb, nou kop op, denk aan wat leuks en weer door! Die soort van lifestyle zie je meer dan ooit eigenlijk overal.

Depressie word met de nek aangekeken, rouwen doe je een week, misschien een maand en dan ga je gewoon weer verder me normale (wat dan ook is?) leven, toch? Want dat hoort zo. Wie dat bepaald, nobody knows, maar zo hoort dat nou eenmaal.

Ja maar je schreef laatst dat je juist uit je bubbel moest en dat soort dingen. Ja tuurlijk! Maar laat die momenten even toe, soms is het even niet relax, ben je niet blij, simpelweg gewoon verdrietig. Dat kan! Soms weet je niet eens waarom? En voordat je je een debiel gaat voelen omdat je dat zo voelt en vooral omdat de buitenwereld een ander beeld laat zien, laat het er even zijn. En nadat het er is heb je zelf de leiding.

Hoe bedoel je dat? Nou, stel dat je gewoon een *piep* dag heb omdat alles tegenzit, sochtends gooi je een plant om, die op je teen land, je ontbijt is op, je komt bij de winkel en geen portemonnee, band lek, zo een dag. Bepaal dan of al die dingen zo belangrijk zijn om je volledige mood te beïnvloeden of is het zo shit omdat het zich opstapelde? Maar zijn het op zichzelf zulke niets zeggende gebeurtenissen?

Maar het kan natuurlijk een veel heftigere gebeurtenis zijn die je ‘oh zo blije mood’ even doet vergaan. Laat dit gewoon toe, op een moment dat het kan. Want doe je dit niet, stop je hem weg en laat je de dag z’n gang gaan, dan weet je gewoon hij komt twee keer zo hard terug. En vaak op een hele andere manier, in een hele andere situatie.

Ja, dat was hem weer even. Ik ga richting een nachtdienstenwerkweekend op lowlands. Eentje waar ik tegenop kijk, maar eentje die ik ook recht in zijn face durf aan te kijken omdat ik er gewoonweg zin in heb! Ik ben benieuwd hoe maandag zal gaan, haha!

82 – Categorie

Pas als we alles bij elkaar zien, blijft het twee keer zoveel te zijn dan we hadden verwacht.

Oke de grote berg van alle spullen bij elkaar neem ik terug! We gaan per categorie, voelen of we willen houden.

Kan het nog zweveriger? Ja denk het wel maar hoeft even niet. Dus het idee is om alles te verzamelen van bijvoorbeeld kleding of boeken. Dan 1 voor 1 door te gaan, Ja of Nee? Maakt dit me blij is de grote vraag, Ja? Oke Op de houden stapel, Nee dan op de wegdoen stapel.

Als de gehele categorie is doorgezocht heeft het pas waarde om opgeborgen te worden.

Wat ik overigens merktte, toen ik laatst even ging shoppen. Dingen waren gepland om mee genomen te worden. Waarom koop ik dit? Ga ik dit dragon naar mijn werk bijv? Of uberhaupt vaker dan 1x? Als het niet zo goedkoop was had ik het dan ook gekocht? Uiteindelijk ging ik naar huis met 2 zwarte broeken (precies dezelfde) en twee nette afgeklede shirtjes. De aanbiedingenmeuk laten liggen en blij met de aankopen! Grappig weer.

81 – Wat ging er mis

When we really delve into the reasons for why we can’t let something go; there are only two: it’s an attachment to the past or it’s a fear for the future – Marie Kondo

Langzaamaan begrijp ik waarom het volledig minimaliseren en opruimen niet werktte. Ik pak iets op, Ja of Nee en leg het weer terug op de plek waar het vandaan komt.

Om grote veranderingen aan te brengen zul je niet eerst kijken, Ja of Nee en meteen weer opbergen moeten kiezen. Maar eerst de Ja/Nee fase door moeten.

Zoals Ik Dat zie. Alles wat je heb op 1 berg, Ja of Nee. Alleen bewaren waar je verliefd op bent zeg maar en dan pas zijn vaste verblijfplaats bepalen. Tegelijkertijd denk ik echt, hoe dan?

Maar ik ga nog niet beginnen. Pas als Ik het startsein krijg in het boek. Eerst bedenken waarom ik dit wil! Waarom? Tis toch goed zoals het gaat? Haha Nee! Time to change!

80 – Opgeruimd!

Keep only those things that speak to your heart – Marie Kondo

Hij kwam vandaag door de brievenbus,’opgeruimd!’ van Marie Kondo. De Japanese opruimgoeroe.

De hele dag heb ik de tijd om dit boek te lezen. Ik merk aan alles dat ik aan de bak moet. Oftewel net als bij de studie vroeg lees-ontwijkend gedrag.

Zal ik eerst even de planten water geven? Ja oke, dit keer krijgen ze allemaal zorgvuldig water. Misschien alvast die paar items op marktplaats zetten, ben je het alvast voor toch? Ik duw mijn kledingkast dicht waar de gitaar eigenlijk probeert uit te breken. Inmiddels staat hij alweer een paar weken in de kast en ik gebruik zo wel de gitaar als alle items in die kast eigenlijk niet. Ik weet dat als ik ga beginnen met dit boek, dat niet alleen die kast aan de beurt is!

Ik sla het boekje open, zinnen als, ‘ de kunst van het opruimen verandert je leven drastisch’ klinkt best spannend toch? Of ‘ opbergen voor een stimulerend leven’ .

Grappig voorbeeld, Ik ben altijd mijn schaar kwijt. Heb je die vaak nodig dan? Ja, met zoveel planten en blaadjes die geknipt moeten worden, aardig vaak. Maar ik leg dat ding overal neer. Resultaat Madelon heeft nu drie scharen. Nou heb ik een paar weken geleden ‘dat ene laadje’ opgeruimd, waar de schaar nu verblijft. Zijn vaste verblijfplaats zeg maar. En ik moet mezelf soms corrigeren, maar hoe ontzettend fijn om iets te vinden op de plek waar je het verwacht?

Dat verwacht ik van dit boek ook. Alles gaat z’n vaste plek krijgen. Overbodige dingen verdwijnen, spullen maar ook mensen. Misschien dat mijn droomappartement, aka minimalistische urban jungle, dichterbij is dan ik denk?

Oke, Laat ik beginnen. Ik ben er klaar voor, denk ik?

77 – Een avond niks

I sign of progress: being able to say no to the habits that made life difficult – yung pueblo

Daar was er weer eentje, zo een gevaarlijke legs plek in mijn agenda. Een donderdag avond vrij, zonder werk, etentjes of andere dingen die mij bezig zouden kunnen houden. Stiekem merk ik daar een soort onrustig van word.

In het minimalisme of de beweging die hierdoor opgang komt gaat het erover dat je best lege plekken in huis, laden of kasten mag hebben. Het materiale verhaal is vrij duidelijk zeg maar! Maar om voor mij een avond vrij te accepteren, dus een lege plek in de agenda blijft een uitdaging. Want dan kom je weer zo heerlijk dicht bij dat essentiale waar je dan toch een soort van, naar opzoek ben. Snap je hem nog?

Steeds als ik nu aan het opruimen en minimaliseren ben, wat echt een proces is. Denk ik steeds; Maar wat als het straks klaar is? En dat essentiele wat dan over blijft, het dus gewoon maar is? Dan heb je tijd om dus een avond niks te doen? Hoe doe je dat? Waar denk je dan aan?

Vanavond had ik bedacht, hoe leuk zou het zijn iets te doen, zonder dat ik continue ook andere dingen doe. Ik bedoel, Netflix en dan gewoon alleen dat. Of een boek en dan gewoon alleen dat. Uiteindelijk kijk ik catfish, met een bak chips, telefoon in de hand voor een email en wat WhatsApp contact, legt het boek wat eigenlijk op de planning stond naast me en zoek ik wat op, op mijn laptop. Was dit de bedoeling? Absoluut niet! Word zo opgeslokt door de oude gewoontes, voelt lekker vertrouwd en waarom zou je anders? Ja, waarom eigenlijk?

75 – Hechten aan.

Rommel is niets meer dan een woord in je hoofd, dat spullen beschrijft die op een onverwachte plek liggen – omdenken

De kledingkast die werd omgetoverd tot boekenkast, vinylkast, versterkerkast(ja dat past), make-upkast, werkkledingkast en schoenenkast. Door de ruimte in mijn kledingkast, heeft de kast een nieuwe functie gekregen. Nu nog even de uitdaging hoe fatsoenlijk dit in te richten.

Ik heb altijd de ambitie gehad om gitaar te spelen. Ik heb er ook maar vier, met vier tassen, drie standaarden en twee versterkers. Speel ik? Zelden! Versterkers lijken ook eigenlijk niet meer nodig. Dit is weer een typisch geval van, ik vind het zonde. Als ik maar dertig euro krijg laat ik het liever staan. Maar waarom? De versterkers staan opgestapeld in mijn kledingkast en bij de deur met de spullen waar ik niet echt bij moet!

Inmiddels is de kamer zo goed als opgeruimd. Ik betrap me erop geen zin te hebben om dingen uit te zoeken dus het maar weer wegprop ergens waar ik het niet zie maar waar het er wel is! Andere kant hecht je veel minder waarde aan bepaalde dingen, eerst denk je nee, daarna denk je f*ck it en weg ermee. Mis je het later? Bijna nooit! Dus die weggestopte spullen krijgen de volgende keer de kans voor een nieuw huis, nu even voor het zicht opruimen en de diepere opruimfreak komt vanzelf weer naar boven!

73 – Minimal art?

The human body is 70% water. So we are basically cucumbers with anxiety.

Met zweetdruppels in mn nek en ook wel op andere plekken, loop Ik zo 15 keer met twee planten naar de badkamer. Tijd voor wat ruimte en tijd voor wat water. Nadat er ongeveer 30 van mijn vrienden zich in het bad hebben verzameld besef ik me, 1) Dat het veel te warm is hiervoor, 2) Het bad veelste klein is of 3) Dat we meer baden nodig hebben in dit huis!

Maargoed er is wat ruimte en ik kan voor het eerst in tijden mijn kledingkast opendoen. Tot mijn verbazing heb ik meer dan twee korte broeken! Relax, met dit weer. Het is warm en mijn uitstelgedrag wint het Ik verplaatst mezelf naar de schaduw in de tuin. Ik begin vandaag met het boek ‘weg ermee’ van Dennis Storm. Even een ijsje en lezen maar. Na een aantal hoofdstukken, besluit ik dat ik toch wel even naar boven kan om in ieder geval twee planken van mijn kast op te ruimen!

Daar gaan we, vuilniszak erbij zodat alles wat richting een goed doel kan meteen erin kan. Heb ik dit pas nog gedragen? Nee. Kom dat vanwege de tropische temperaturen? Nee. Zou ik nu weer kopen? Nee. Oke in de zak. Al snel heb ik een zak vol, maak wat fotos voor marktplaats en de koelte weer in voor wat leesplezier. Ben benieuwd of er zo weer een moment komt…

Misschien de planten familie iets langer in het bad verblijft! Maar het voelt goed, niks pas opruimen als ik ga verkassen naar mijn betonnen blok. Ik zie mezelf al zitten, de minimalist met de urban jungle!